Leroy Soesman behandelt elke maand voor PokerCity een strategisch onderwerp. Deze keer: betsizing.
In feite is poker in belangrijke mate een gevecht tegen jezelf. Een gevecht tegen leaks, zoals frustratie, concentratieverlies of gebrek aan discipline. Iedereen kan zo een lijst van belangrijkste leaks voor zichzelf opstellen. Wat ik echter daarbij merk is dat ‘automatisme’ vaak te laag op zo'n lijst staat, als het er al überhaupt op voorkomt. Dat vind ik onterecht, omdat automatisme op veel verschillende manieren een enorme impact kan hebben op een winrate. Zeker als je een behoorlijk volume handjes hebt gedraaid op een bepaalde limiet, dan worden heel wat dingen 'standaard' of automatisch. En dat is prettig. Over die dingen hoef je dan namelijk minder na te denken, waardoor je meer tijd overhoudt om na te denken over lastiger beslissingen.
Het probleem is echter dat, hoewel een boel van de standaard beslissingen aanscherping kunnen gebruiken, zij buiten het zicht van een kritisch oog vallen. Eén punt waar dat zeker voor geldt, is het gebied van bet sizing, oftewel het bepalen van de inzetgrootte.
Value creëren
Hoewel veel spelers wel nadenken over de grootte van hun riverbets, en soms ook turnbets, rammen ze er op de flop vaak gewoon tweederde of driekwart pot in. “Standaard.”, zeggen ze dan. Ergens is dat natuurlijk wel terecht. Het is namelijk niet alsof driekwart pot een slechte bet is. Als je bijvoorbeeld met AJ zo’n bet afvuurt op een J
7
3
flop, dan doe je natuurlijk weinig fout.
Maar het kan beter en die verbetering schuilt in het optimaliseren van jouw betsize tegen de range van jouw tegenstander.
In het voorbeeld liggen er bijvoorbeeld geen echte draws. Stel dat onze tegenstander in positie onze raise heeft gecalled preflop, dan probeer je hier met een bet vooral value te halen van zwakkere Jacks (QJ, KJ, JT), medium pairs (TT, 99, 88), eventueel middle pair (A7, 78s of 79s) of van floats (overcards, gutshots of andere random troep).
Met alle zwakkere Jacks zal onze tegenstander waarschijnlijk nog aardig wat actie gaan geven. Maar met zijn medium pairs en middle pairs zal hij waarschijnlijk meer op pot control willen spelen. Met die handen callt de gemiddelde opponent op de flop misschien nog wel een bet van tweederde tot een hele pot, maar op de turn en river zal hij minder actie geven en vaak folden. Tegen deze handen is een wat kleinere flopbet wellicht beter. Die bet wordt vaker gecalled, maar omdat de pot kleiner blijft zullen turn en riverbets ook eerder gecalled worden. Ook floaten zal onze tegenstander vaker doen tegen een wat kleinere flopbet. Het wordt namelijk goedkoper om te bluffen op de turn. Het lijkt er dus op dat een wat kleinere bet het goed doet tegen het grootste deel van de handen waar wij value van willen hebben.
Monsters en blufs
Maar natuurlijk is een value range niet het complete plaatje. Er zitten ook andere type handen in zijn range. Zo heeft onze tegenstander bijvoorbeeld ook wel eens een set met 77 of 33, en heel soms met JJ. Hoe doet een kleinere bet het tegen die handen? Tegen zulke monsters komen we goedkoper weg als we op de flop wat kleiner betten. We houden tevens meer speelruimte over, waardoor we voorkomen dat we elke keer tegen deze handen onze stack erin krijgen met een grote achterstand.
Daarnaast bestaat de range van onze tegenstander ook nog uit random crap die hij gaat folden, ongeacht hoeveel we betten. Als je dus goed nadenkt over de hand range van jouw tegenstander dan kom je er achter dat een wat kleinere bet een betere beslissing is dan een standaard bet.
Tegenstander-specifiek
Natuurlijk is dit, zoals bijna alles in No Limit Hold’em, nogal tegenstander-specifiek. Zo zit ik weleens tegen tegenstanders die preflop in positie callen met een medium pair en postflop vervolgens twee nagenoeg pot-sized bets afcallen op een droog Jack-hoog board, simpelweg omdat ze mij niet geloven. Het spreekt voor zich dat ik tegen die tegenstanders geld laat liggen als ik te klein bet.
Hetzelfde geldt voor tegenstanders die op dit soort flops graag hard op mij terug spelen. Zo'n tegenstander raiset hier bijvoorbeeld graag sets, top pair of zelfs willekeurige rotzooi. Tegen een dergelijke range doet mijn AJ het extreem goed, en zal ik graag wat groter betten op de flop in de hoop alles erin te krijgen op de turn.
Hoe het ook zij, de formule blijft hetzelfde. Ik bepaal een hand range, en bedenk mij hoe mijn tegenstander zal reageren op verschillende betsizes. Vervolgens bekijk ik hoe ik mijn tegenstander het best kan exploiteren door middel van mijn betsize op deze en latere straten. Aanscherping op deze gebieden is van groot belang als je succesvol de overstap wilt maken van small-stakes naar mid-stakes games. Zeker als je vaak een aantal nitty tegenstanders aan je tafel krijgt. Doe er je voordeel mee!
Leroy Soesman is afgestudeerd psycholoog en professioneel pokerspeler. Als winnaar van het pokerprogramma Vegas Voyage mocht hij een jaar lang internationale toernooien spelen op kosten van Everest Poker.